Ήρθε ο Σεπτέμβρης; Σπέρνω λουλούδια, φυτεύω βολβούς!

Και να που ήρθε η ώρα να σπείρουμε τους σπόρους από πανσέδες, που κρατούσαμε όλο τον χειμώνα. Αυτά τα μικρά πολύχρωμα λουλουδάκια θα γεμίσουν με χρώμα τον μουντό χειμωνιάτικο κηπάκο μας. Περιμένουμε με ανυπομονησία να δούμε τα μικρά φυλλαράκια να ξεπροβάλλουν. 

Οι πανσέδες αγαπάνε το έδαφος, κάνοντας καλή εδαφοκάλυψη. Ακόμα και στους -10 βαθμούς Κελσίου τον προηγούμενο χειμώνα, δεν έπαθαν τίποτα. Ίσα ίσα που φαίνεται ότι αγαπάνε το χιόνι, όταν αυτό τα κουκουλώνει, αφού φουντώνουν και βγάζουν περισσότερα λουλούδια. Προς την άνοιξη, οι καψουλίτσες που δημιουργούνται στη θέση των λουλουδιών, σκάνε και σκορπίζουν τους σπόρους τους παντού στη γη. Στον κηπάκο μας έχουμε πανσέδες όλο τον χρόνο, μέσω αυτής της διαδικασίας πολλαπλασιασμού. Βέβαια οι μεγάλοι πανσέδες πολλαπλασιάζονται πιο δύσκολα. Από όλους τους μεγάλους πανσέδες που είχαμε, μόνο ένα φυτό δημιούργησε σπόρους. Ίσως να έχουν υποστεί κάποιου είδους τροποποίηση, ώστε να μην πολλαπλασιάζονται.

Επίσης σπείραμε γαρύφαλλα. Αυτά τα φυτά, που μπορεί να φτάσουν τα 50-60 εκατοστά σε ύψος, μπορούν να πολλαπλασιαστούν με σπόρους Αύγουστο με Σεπτέμβριο. Βέβαια δεν ξέρουμε αν θα έχουμε την πρώτη άνοιξη άνθη. Όπως και να έχει, ανυπομονώ να πλημμυρίσει ο κηπάκος μας με το μεθυστικό άρωμα της κλασικής γαρυφαλλιάς. Της ψηλής. Όπως στις αυλές των παππούδων μας!

Φυσικά δεν παραλείψαμε να φυτέψουμε βολβούς. Αρχές Σεπτέμβρη γνωστή αλυσίδα σούπερ μάρκετ έφερε στα ράφια της μερικούς περίεργους βολβούς. Για να δούμε ποιοι είναι:

Ελπίζουμε ότι το allium gladiator είναι, αυτό που λέω, το γιγάντιο allium, διότι υπάρχουν και τα πιο μικρά που είναι και τα κοινά. Η δεύτερη είναι η fritillaria (uva-vulpis), αλλά όχι η ψηλή. Αυτή έχει πολλούς μικρούς βολβούς και απ'ό,τι κατάλαβα θα κάνει πολλά λουλουδάκια σε συστάδα. Τέλος φυτέψαμε και Arum (italicum). Αν και το μετάνιωσα αρχικά, όταν διαπίστωσα ότι πρόκειται για τη γνωστή δράκαινα, τελικά κατέληξα στο ότι στον κηπάκο μας όλα τα λουλούδια χωράνε. Όλα θα μας δώσουν λίγη από την ομορφιά τους. Αναμένουμε!

Υάκινθος

   Τελικά λέγεται υάκινθος, διατσίντο, ζουμπούλι ή πολυανθές (polyanthes tuberosa) ; Και όμως αλλάζει εντελώς το νόημα με τη χρήση της κάθε λέξης. Το ζουμπουλάκι ως γνωστόν ανθίζει νωρίς την άνοιξη, αφού φυτεύεται ως βολβός το φθινόπωρο. Ο υάκινθος όμως;

     Ο υάκινθος, όπως έμαθα να τον ονομάζω από τον παππού μου, είναι ένα πολύ αρωματικό φυτό βολβώδες, που φυτεύεται την άνοιξη. Από τα μέσα του καλοκαιριού λοιπόν απλώνει τη μεθυστική ευωδία του δίπλα στις γαρδένιες και τα γιασεμιά.

   Σε αντίθεση με το ζουμπούλι, κάνει πυκνό φύλλωμα και από το κέντρο ξεπετάγονται ψηλοί μίσχοι, που δημιουργούν ταξιανθία σε λευκό χρώμα. Τα ανθάκια μοιάζουν με του ζουμπουλιού, αλλά πρόκειται για διαφορετικό φυτό!

   Στα Επτάνησα, όπως διαβάζω σε πηγές στο διαδίκτυο, αναφέρεται ως διατσίντο. Πολύ όμορφο όνομα. Στην περιοχή της Μαγνησίας, όπου από παλιά οι ντόπιοι ασχολούνται με την ανθοκομία, ονομάζεται υάκινθος. 

     Δυστυχώς φέτος εν έτη 2016 δεν τον είδαμε ανθισμένο, ούτε μοσχοβόλησε. Μόνο φύλλα έκανε, όπως στη φωτογραφία. Φαίνεται ότι οι κλιματικές συνθήκες έπαιξαν κάποιο ρόλο.